بلكه همان موجب بطلان قرائت است محل خلاف است ، اختلاف كرده‌اند در اين به پنج قول ، مختار در مسأله آن است كه اين فعل خارج از حقيقت نماز كه در اثناى قرائت متخلل شده يا ماحى صلاة هست يا نه ، اگر اول است موجب بطلان نماز است مطلقا ، خواه عمدا بوده باشد يا سهوا ، قول بوده باشد يا محض سكوت يا هر دو ، و اگر ثانى است ماحى صورت صلاة نيست لكن ماحى صورت قرائت هست ، اگر عمدا بوده باشد ظاهر اين است كه استيناف نماز لازم بوده باشد ، و اگر سهوا بوده باشد دور نيست كه نماز صحيح بوده باشد ، اكتفاء به همان استيناف قرائت نمايد . مبحث سيزدهم ( در بيان عدول از سوره به سورهء ديگر است ) بدان كه سوره كه شروع نموده در نماز فريضه يا سورهء جحد و توحيد است ، يعنى سورهء قل يا أيها الكافرون و قل هو اللَّه أحد ، يا غير اين دو سوره است ، و در صورتى كه يكى از اين دو سوره بوده باشد يا در شب جمعه است يا در روز جمعه يا در غير آن ، و بر جميع تقادير يا قبل از تجاوز از نصف سوره است يا بعد از آن ، در جميع تقادير سوره كه شروع نموده قبل از شروع آن سوره يا منوى او بوده است يا نه . پس مسأله منقسم مىشود به أقسام مذكوره ، مقدم مىداريم بيان حكم أقسام را در صورتى كه سوره منوى مكلف بوده باشد حين شروع در آن ، بعد از آن بيان مىكنيم حكم مسأله را در صورتى كه سوره منوى نبوده باشد انشاء اللَّه تعالى . پس مىگوئيم : در اين صورت مسأله متصور به چند صورت مىشود : اول : بيان حكم عدول است از سورهء منويه به سورهء ديگر بعد از تجاوز از نصف لكن در غير روز جمعه ، در اين صورت بى اشكال عدول جايز نيست